كردي تو طواف كعبه دل به نگاه                             خواندي تو نماز عشق در اين دركاه

        همت چو به تعليم خموشان بستي                       ابزار تو لب بود و اش‍‍‍‍ارات و نگاه

        تو سرو بلندِ دانش و گلشن علم                            ما سر بنهاديم به پايت چو گياه

        اي كوه صبور عزت و فــّر و شكوه                           بر دامن تو سر ارادت چون كاه

         بر درگه ايزد يگانه ز خلوص                                  شكري ست ز همت تو هر شام و پگاه

        تا هست خموشي به جهان "باغچه بان"                نام تو گرامي و رضا از تو ال‍ه

       مي گفت " وحيده" دوش با هاتف غيب                   گويا كه مسيحا نفس آمد از راه

                                                                                                            وحيده مهدويان